• 31 AUG 16
    • 0

    ΣΧΕΣΕΙΣ ΙΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΤΩΝ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ

    ΣΧΕΣΕΙΣ ΙΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΤΩΝ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ

    Ιωάννης Κ. Τριανταφυλλίδης Ph.D., F.E.B.G., M.A.C.G.

    Καθηγητής Ιατρικής Σχολής Ιατρικού Πανεπιστημίου Ιασίου

    ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ IASO GENERAL ΧΟΛΑΡΓΟΣ

    Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι η σημερινή εποχή χαρακτηρίζεται από σημαντικότατα τεχνολογικά επιτεύγματα και προόδους σε όλους τους επιστημονικούς κλάδους. Ως επακόλουθο των προόδων των άλλων επιστημών οι διαγνωστικές και θεραπευτικές δυνατότητες της σύγχρονης ιατρικής αυξήθηκαν σε βαθμό που είναι δυσχερές να περιγραφεί. Η απίστευτη αυτή τεχνολογική εξέλιξη απωθεί στο περιθώριο όλο και περισσότερο τον ανθρώπινο παράγοντα.

    Στην ειδικότητα της γαστρεντερολογίας σημαντικές πρόοδοι στη διαγνωστική μεθοδολογία που διατίθεται όπως η ενδοσκοπική εξέταση του πεπτικού συστήματος με εξελιγμένα ενδοσκόπια, μεγεθυντικά ενδοσκόπια, εικονική κολονοσκόπηση, ενδοσκοπική κάψουλα, ενδοσκοπική υπερηχοτομογραφία μαγνητική τομογραφία, μαγνητική εντερόκλυση, πολυτομική αξονική τομογραφία, ελαστογραφία κλπ καθώς και πολύπλοκες εξετάσεις αίματος αλλά και πανάκριβες θεραπευτικές μέθοδοι καθιστούν απαραίτητο ο σύγχρονος ιατρός να είναι γνώστης όλων αυτών των πολύπλοκων μεθόδων και της σημασίας τους στη διάγνωση και θεραπευτική αντιμετώπιση του ασθενούς.

    Είναι πιθανό ότι η εικόνα του γιατρού που κάθεται στο προσκεφάλι του ασθενούς, μάλλον θα εκλείψει στο προσεχές μέλλον. Είναι όμως αυτό ορθό? Γιατί είναι βέβαιο ότι ο ιατρός δεν πρέπει να ενδιαφέρεται μόνο για το πάσχον όργανο, αλλά για τον ασθενή ως ολότητα. Ο πάσχων εκτός από τα σωματικά του προβλήματα παρουσιάζει και συναισθήματα όπως άγχος, φόβο, αγωνία και ανησυχία για την έκβαση της νόσου του αισθήματα που ο ηλεκτρονικός υπολογιστής δεν μπορεί να αμβλύνει.

    Ο άνθρωπος έχει ανάγκη στις δύσκολες ώρες του πόνου να νοιώθει δίπλα του την ανθρώπινη παρουσία, συμπαράσταση, στοργή. Κι αυτά δεν μπορεί να τα προσφέρει καμία μηχανή. Η σχέση ιατρού και ασθενούς απαιτεί αρμονική συνεργασία και αμοιβαία εμπιστοσύνη. Πως όμως προάγεται η συνεργασία και εμπιστοσύνη μεταξύ ιατρού και ασθενούς?

    Η εμπιστοσύνη καλλιεργείται και προάγεται με την επίδειξη ειλικρίνειας από μέρους του ιατρού. Ο ασθενής πρέπει να έχει την βεβαιότητα ότι ο θεράπων ιατρός του είναι απολύτως ειλικρινής μαζί του. Ο ιατρός επισημαίνει τη σοβαρότητα και χρονιότητα της παθήσεώς σε ασθενείς με χρόνια νοσήματα χωρίς όμως να δημιουργεί πανικό. Τονίζεται η δυνατότητα αποτελεσματικής αντιμετώπισης με τα μέσα που διατίθενται χωρίς υπεραπλούστευση αλλά και δημιουργία απογοήτευσης αφού η σημερινή ιατρική είναι σε θέση να προσφέρει σημαντική ανακούφιση σε σωρεία παθήσεων.  Τονίζεται στον ασθενή ότι η πορεία της νόσου επηρεάζεται από την ψυχική διάθεση του πάσχοντος καθώς και ότι όσο με περισσότερη ψυχραιμία και γενναιότητα αντιμετωπίζει το πρόβλημά του, τόσο καλύτερη θα είναι η ποιότητα της ζωής του. Ακόμη ο ιατρός είναι σκόπιμο να καλλιεργεί την ελπίδα για μελλοντική πλήρη ανακούφιση και ίαση της νόσου αφού οι προσπάθειες στο διαγνωστικό και θεραπευτικό πεδίο συνεχίζονται διεθνώς με φρενήρη ρυθμό. Μια χαραμάδα ελπίδας, μπορεί να δώσει αρκετό κουράγιο στον ασθενή, ώστε να μην οδηγηθεί στην απελπισία και την απόγνωση.

    Εκτός από την ειλικρίνεια ο ασθενής πρέπει να νοιώθει και το πραγματικό ενδιαφέρον του θεράποντος ιατρού στο πρόσωπό του. Όταν ο ασθενής βλέπει ότι ο γιατρός του ενδιαφέρεται πραγματικά γι αυτόν νοιώθει μέσα του σιγουριά πως δεν είναι μόνος και ανυπεράσπιστος. Μερικές φορές όμως, ασθενείς που ταλανίζονται από μία χρόνια νόσο γίνονται δύστροποι, βαρετοί και ανυπόφοροι. Στις περιπτώσεις αυτές είναι που πρέπει ο θεράπων να οπλιστεί με μεγάλη υπομονή για να αντιμετωπίσει τα ποικίλα σωματικά και ψυχολογικά προβλήματα του ασθενούς. Όσες παραξενιές και να έχει ο ασθενής, ο θεράπων πρέπει να τις αντιμετωπίσει με κατανόηση, ανεκτικότητα συγκατάβαση. Άλλοτε οι ασθενείς που βλέπουν το πρόβλημά τους να μην έχει οριστική λύση, είναι απογοητευμένοι και απελπισμένοι γεγονός που επιβάλλει ψυχολογική τόνωση και ανύψωση του ηθικού τους.

    Ο χειρισμός κάθε ασθενούς πρέπει να εξατομικεύεται και να είναι ανάλογος του ψυχισμού του και του μορφωτικού του επιπέδου. Ο ιατρός διαφορετικά απευθύνεται σε ασθενή με πανεπιστημιακή μόρφωση και διαφορετικά στον μη μορφωμένο. Στην τελευταία περίπτωση απαιτείται μεγαλύτερη προσπάθεια και υπομονή για να αναλυθεί το πρόβλημά με όσο πιο απλά λόγια γίνεται.

    Συμπερασματικά θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι:

    • Η εποχή που ο ασθενής τοποθετούσε τον θεράποντα ιατρό του μόλις ένα σκαλοπάτι κάτω από τον Θεό, παρήλθε ανεπιστρεπτί. Ολοένα και πληθαίνουν οι απαξιωτικές φωνές για τον ιατρικό κόσμο. Και είναι επείγουσα ανάγκη αυτό το κλίμα να αναστραφεί.
    • Οι ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις και οι σύγχρονες κοινωνικές συνθήκες, έχουν μεταβάλλει θεαματικά τις σχέσεις ιατρού-ασθενούς. Πανάρχαιες ανθρώπινες αξίες και κανόνες συμπεριφοράς έχουν ισοπεδωθεί. Και από αυτή την ισοπέδωσε δεν ήταν δυνατό να παραμείνει ανέγγιχτο το ιατρικό λειτούργημα.
    • Η αρμονική συνεργασία και η αμοιβαία εμπιστοσύνη στις σχέσεις θεράποντος-ασθενούς θα εξακολουθούν να αποτελούν ουσιαστικό παράγοντα στην αντιμετώπιση των αρρώστων.
    • Όταν ο θεράπων είναι ειλικρινής απέναντι στον ασθενή, όταν δείχνει πραγματικό ενδιαφέρον και στοργή για τον πάσχοντα άνθρωπο και όταν η όλη συμπεριφορά του διακρίνεται από ευγένεια, κατανόηση, εγκαρδιότητα, ανεκτικότητα και υπευθυνότητα, είναι βέβαιο ότι οι σχέσεις με τον ασθενή του θα είναι αδιατάρακτες και ανέφελες, με αποτέλεσμα θετική επίδραση στην πορεία της υγείας του πάσχοντος.
    Leave a reply →

Photostream